Un moment, une minute, un jour ...

Eventjes in het Nederlands want in het Frans is het moeilijker om dit goed uit te leggen.

Zaterdag begon mooi. De zon scheen, de vogeltjes floten vrolijk, het beloofde een mooie dag te worden. Want … we gingen naar Aix-en-Provence! Dit was de stad waar we normaal gezien zouden zitten. Dus we wilden wel eens zien hoe het er eigenlijk uitzag. De andere Erasmusstudenten van België (Tinneke, Isabel en Pieter-Jan) wilden die stad ook wel eens zien. Aix stond bij allen op ons verlanglijstje. We vertrokken met een speciale Navette, een bus die altijd naar Aix gaat zonder veel tussenstops. En wat een prachtige stad! Een stad van zon en water, we hebben zeker 10 fonteinen gezien. De ene al wat groter dan de andere maar het was echt een mooi zicht. Het was ook een propere stad, niemand viel ons lastig, iedereen was vriendelijk … kort gezegd, heel anders dan Marseille. We hebben dan nog de IUFM van Aix gevonden en die zag er vele mooier uit dan de onze, die van Aix had zelfs een tuintje. We hebben heel veel mooie foto’s genomen die dag, vooral met de camera van Paulien. Ik zou nog veel meer kunnen vertellen over Aix maar wat ik mij het meest van die dag herinner, gebeurt nog wat later.

Gelukkig heb ik ook een paar foto's getrokken
Niet veel maar toch een paar.

Eerst nog een leuk moment, nadat we terugkwamen naar Marseille (terug even aanpassen) zijn we naar … een Belgisch frietkot geweest! Tinneke, Isabel en PJ hadden dat frietkot gevonden dus dat moesten we zeker eens bezoeken. We werden er met open armen ontvangen en we konden eindelijk nog eens een goed pak friet en Belgische snacks eten. En wat hadden ze daar … echte Belgische mayonaise! Je zou denken, alle mayonaise is toch hetzelfde? Maar nee! In Frankrijk steken ze altijd een beetje mosterd van Dijon in hun mayonaise. Het is onmogelijk om mayonaise te vinden zonder mosterd in. Dus ja, we hebben genoten van ons eten, we kregen zelf nog een Belgisch vlaggetje en 2 extra sausjes. En weer hebben we veel foto’s getrokken, met de camera van Paulien.

Waarom zeg ik steeds: met de camera van Paulien? Wel, we kwamen terug naar ons kot en rond 8 uur ’s avonds, het was nog licht buiten, zijn we overvallen geweest. Ik heb het verhaal al veel moeten doen dus ik ga het kort houden. 3 jongens achtervolgen ons en juist voordat we aan ons kot zijn, vallen ze ons aan en proberen ze ons gerief te stelen. Na een korte worsteling ligt Paulien op de grond, heeft Mandy een vuistslag tegen haar oor en een schop tegen haar been gehad en zijn de 3 jongens, rond de 15 jaar, gaan lopen met Paulien haar tas. Alles zat daarin. Identiteitskaart, geld, bankkaart, souvenirs, camera, gsm, noodkaartje,… alles! Wel ironisch eigenlijk, wat heb je aan een noodkaartje als je gsm en het noodkaartje zelf gestolen wordt … En ja, nu de camera gestolen was, waren ook al die mooie foto’s weg … Alles voor niets. Er stonden een paar mensen niet zo ver van ons toen het gebeurde maar die kwamen maar achteraf kijken wat er gebeurd was.

We waren natuurlijk alle drie in shock. Alles ging zo snel, het was allemaal gebeurd in misschien een minuut. En ja, wat moet je nu doen … ? We zijn dan naar het secretariaat geweest om uit te leggen wat er gebeurde. Blijkbaar was het de 5^de keer dat er iemand in diezelfde straat overvallen is geweest. En ze doen er niets aan. Het probleem is, in het weekend is de ‘veilige poort’ niet open en moeten we langs de ‘gevaarlijke straat’. En in het weekend staan ze er blijkbaar vaak, wachtend op een gemakkelijke prooi die ze kunnen beroven. En doet iemand er iets aan? Ze hebben al gevraagd dat de ‘veilige poort’ ook in het weekend zou worden geopend maar tot nu toe doen ze het niet. Ik ga gewoon niet of zo min mogelijk nog buiten in het weekend. Het is gewoon niet veilig. Er is al een jongen met een mes gestoken in zijn arm omdat hij zijn tas niet wou afgeven. Dus speel ik liever op zeker. Marseille is sowieso gevaarlijk, zeker ’s avonds, maar in die straat … Even terug naar het secretariaat. De meneer daar was begripvol, vloekte ook op de criminaliteit en die stomme poort die niet open is in het weekend. Maar dan zei hij dat we naar de politie moest. Dat wou zeggen, terug door diezelfde straat. Zot zeker?! Het was dat al wat later, het begon donker te worden en dan nog eens met onze drieën door dezelfde straat gaan waar we juist aangevallen en overvallen geweest zijn? In geen miljoen jaren! Na veel uitleg, organisatie en een telefoongesprek met de politie zijn we naar onze kamer geweest. Paulien haar slot moest vervangen worden want ze hadden haar sleutel ook gestolen. Na een tijdje kwamen een paar bezorgde jongens aan onze deur kloppen. Ze hadden gehoord wat er gebeurd was en wilden weten of alles in orde was. We legden alles uit en zij vonden het ook beter dat we nu naar de politie zouden gaan. Want de politie wou niet naar ons komen. Maar ja, we wilden niet alleen. Toen hebben ze echt iets liefs gedaan, ze zeiden dat ze met ons meegingen. Met 3 jongens zou niemand ons lastig vallen. Dus ja, we zijn dan vertrokken rond 11 uur ’s avonds, op weg naar de politie. Het was even lastig maar met 3 jongens en een meisje extra viel niemand ons lastig. Eenmaal bij de politie zeiden ze ons dat we eerst naar het ziekenhuis moesten gaan. We snapten niet waarom, er waren wel wat schaafwonden, blauwe plekken en pijnlijke oren maar voor de rest waren we niet gewond. Maar blijkbaar is dat een verplichting. We moesten die avond nog naar het ziekenhuis voordat we een klacht konden indienen. Toen was het al middernacht. Stel je voor dat wij alleen waren! Wij wisten totaal de weg niet en helemaal alleen ’s nachts door Marseille? Gelukkig hadden wij de jongens.

Op naar het ziekenhuis. Om weer een lang verhaal kort te maken, na een uur of 2 waren wij buiten in het ziekenhuis, met een documentje. Bij mij stond erop dat ik een psychologische shock had. Ze waren allemaal wel vriendelijk in het ziekenhuis maar alles ging zo traag vooruit! En toen ze onze namen afriepen, zeiden ze bij iedereen ‘monsieur’ in plaats van ‘mademoiselle’. Maar ja, niet belangrijk.

Op naar het politiekantoor. We waren al doodmoe en dan moesten we nog eens uren in het politiekantoor zitten om onze gegevens in te brengen en beschrijvingen enzo te geven. Ik was niet echt nuttig op dat moment, ik herinner me niet veel van het hele gebeuren, alleen maar fragmenten die af en toe door mijn hoofd flitsen. We vroegen aan de agent of hij dacht dat het iets zou opbrengen, onze klacht. En hij zei dat we niet veel moesten hopen. Misschien dat ze haar identiteitskaart zouden terugvinden in de vuilbak ofzo maar al de rest was ze zeker en vast kwijt. Op het einde waren we het zo beu en doodop. En uiteindelijk terug naar huis. Om iets voor 6 waren we thuis. Om 8 uur waren we aangevallen, 10 uur later zijn we terug thuis. Daar ging onze avond en de herinnering van een mooie dag. Morgen moeten we dan nog van alles en nog wat in orde maken. Ambassade, bij de directrice gaan, verdere administratie … we zullen niet naar onze stageschool kunnen gaan want alles moet morgen gebeuren.

Hoe 1 moment, 1 minuut, 1 dag alles zo kan veranderen …